Klaudia Szafrańska-Pawłowska i Józef Pawłowski | Miłość to wybór

Tekst ukazał się w magazynie PANI nr 2/2026

Zamieszkali razem dopiero po ślubie, ale nie przeszkodziło im to dobrze się poznać. Dziś powiedzieć o nich, że się dopełniają, to mało – dzięki małżeństwu Klaudia Szafrańska-Pawłowska i Józef Pawłowski są „bardziej sobą”.

KLAUDIA SZAFRAŃSKA-PAWŁOWSKA – wokalistka , kompozytorka , współzałożycielka duetu Xxanaxx, z którym stworzyła jeden z najbardziej charakterystycznych brzmieniowo projektów polskiej elektroniki ostatniej dekady. Znana z hipnotycznego głosu, wyrazistej scenicznej obecności i umiejętności łączenia intymności z energią. Poza duetem współpracowała z wieloma producentami i artystami, rozwijając solową drogę i budując własny styl oparty na emocji, rytmie i precyzji słowa.

Na początku była zwykła wiadomość. Obejrzałam „Miasto 44” i długo nie mogłam dojść do siebie - coś we mnie zostało, poruszyło się, domagało słowa. Napisałam mu więc, że zrobił coś ważnego. Bez podtekstów, bez oczekiwań. Odpisał jednym słowem: „Dziękuję”. I tyle. Mogło się na tym skończyć. Dopiero później okazało się, że mamy wspólną znajomą. To ona była kolejnym punktem zaczepienia - mogłam więc pociągnąć dalej temat, że spotkałam ostatnio jego znajomą z tego filmu, która również okazała się świetną osobą. Więc napisałam. Też krótko, też nieśmiało. I dopiero wtedy rozmowa ruszyła. Najpierw zupełnie niewinnie, z dystansem. Potem coraz dłużej, coraz bardziej po coś. Nawet nie wiem, kiedy zrozumiałam, że to nie jest już przypadkowe wymienianie zdań, tylko relacja, która ma kierunek. Po prostu pewnego dnia poczułam, że dobrze mi z nim w tej przestrzeni słowa.

Zaskakująco szybko wiedziałam, że chcę z nim być. Byłam spokojna o jego uczucia i spokojna o siebie przy nim. Ceniłam to, że nie uciekał od trudnych rzeczy. Że można było płakać, mówić, można było się zapaść, a on nie znikał. Nie deklarował wielkich słów o tym, jakim to on będzie kiedyś partnerem czy ojcem. On po prostu działał tak, że czułam się bezpiecznie.

Przed ślubem trzy lata mieszkaliśmy osobno - z powodu wiary. Na początku kompletnie tego nie rozumiałam. Wydawało mi się to nienaturalne, zwłaszcza w świecie, w którym wszyscy mieszkają razem przed ślubem. Ale on mówił, że nie chce być „trochę w ciąży”, że jeśli pewne wartości są dla niego fundamentem, nie może nagle ich rozmiękczyć. Wkurzało mnie to czasem, ale po długich rozmowach zrozumiałam, że to nie jest konserwatyzm dla zasady, tylko uczciwość wobec siebie. I wobec mnie. Zobaczyłam, że to nam dało coś naprawdę dobrego: czysty, równy start. Moment, w którym po ślubie naprawdę zaczynaliśmy wspólne życie, nie kontynuowaliśmy czegoś rozpoczętego wcześniej.

W międzyczasie przeszliśmy dwa kursy przedmałżeńskie - jeden z nich prowadził ksiądz, który na co dzień pracuje jako mediator rozwodowy. Tam nie było lukru. Tam były pytania, o których ludzie często boją się nawet pomyśleć. Co, jeśli jedno z nas zachoruje? Co, jeśli któreś straci pracę? Gdzie będziemy mieszkać? Jak ułożymy relacje z teściami? Jak dzielimy finanse? Jak wychowamy dzieci? Co zrobimy, jeśli nie będziemy się w czymś zgadzać? Te rozmowy były momentami nieprzyjemne. Czasem wychodziło, że myślimy kompletnie inaczej. Ale dzięki temu nauczyliśmy się mówić i zobaczyłam, jak bardzo milczenie potrafi być groźne. Oczywiście, że się kłócimy. Nie ma związku bez ranienia się od czasu do czasu. Najczęściej o głupoty, bo o to najprościej. Ale nauczyliśmy się „reparacji” - mojego ulubionego słowa. Ja zwykle szybciej się wyciszam, szybciej wracam do punktu zero. On potrzebuje więcej czasu, bo emocje dłużej w nim krążą. Ale zawsze wracamy. Zawsze. I to nas wzmacnia.

Ślub pamiętam do dziś niemal w szczegółach, ale najbardziej pamiętam moment po